داستان

یادداشت “زخم های یک نویسنده” از امیرحسین مصلی

نویسنده ای که در۱۹ فروردین ۶۱ سال پیش (۱۳۳۰) در آپارتمان اجاره‌ ای خود در پاریس با گاز دست به خودکشی زد در کتاب بوف کور می نویسد: در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد.این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات و پیشامدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی می‌کنند آن را با لبخند شکاک و تمسخرآمیز تلقی بکنند.

صادق هدایت روشن فکر و یکی از برجسته ترین نویسندگان و مترجمان تاریخ معاصر ایران است که در ۲۸ بهمنسال ۱۲۸۱چشم به جهان گشود. شاید به جرعت بتوان گفت کتاب بوف کور او مشهورترین و درخشانترین رمان در آسمان ادبیات ایران میباشد، در این کتاب او می نویسد: زندگی من مثل شمع خرده خرده آب می‌شود، نه اشتباه می‌کنم، مثل یک کنده هیزم تر است که گوشه دیگدان افتاده و به آتش هیزم‌های دیگر برشته و ذغال شده، ولی نه سوخته‌است و نه تر و تازه مانده، فقط از دود و دم دیگران خفه شده.

یادداشت “بانویی از حصر تا عرش” از امیرحسین مصلی

“این قدرت نیست که فساد می آورد، بلکه ترس است که باعث فساد می شود. ترس از دست دادن قدرت!” این جمله از زبان زن آزادی خواهی بیان شده است که در سال ۱۹۹۰ در انتخابات برمه ۵۹ درصد آرا را به دست آورد و حزب اتحادیه ملی دموکراسی(National League for Democracy) به رهبری وی ۳۹۲ کرسی از ۴۹۲ کرسی انتخابات را بدست آورد اما با کودتای نظامیان و رد نتیجه انتخابات او دستگیر و مدت پیش از چهارده سال از زندگی خود را در حصر و زندان خانگی سپری کرد.

آن سانگ سوچی متولد ۱۹۴۵ در خانواده ای نظامی میباشد ، او پس از فارغ التحصیلی در رشته های فلسفه ، سیاست و اقتصاد از دانشگاه آکسفورد  در راه دموکراسی کشورش برمه گام نهاد ،  پس از مرگ دیکتاتور وقت )نی وین( مردم برمه اقدام به راهپیمایی بزرگی برای رسیدن به دموکراسی انجام دادند که با سرکوب خشونت آمیز نظامیان  به قیام ۸-۸-۸۸ مشهور شد (تاریخ عددی آن روز) ، چند روز پس از این راهپیمایی آن سانگ سوچی اتحادیه برای دموکراسی را با الهام از افکارماهتما گاندی و مبارزه بدون خشونت و مدنی  پایه گذاشت و خودش رهبری این حزب را بر عهده گرفت.

یادداشت “تیر باران شقایق” از امیرحسین مصلی

حکایت شقایق عاشق این است که اگر دستی او را از دل دشت و صحرا چید و او را در گلدانی سفالی نهاد ، او تن به گل زینتی شدن نمی دهد و پس از چند ساعتی پرپر می شود، رسم فولاد آب دیده نیز این است که در برابر فشارها برنمی تابد و زیر این بار خم نه و  می شکند.

حال حکایت شقایق و فولاد، حکایت مردی است که بدون وابستگی به جریانات سیاسی به جرم سرخم نکردن در مقابل استبداد زمان خویش در سحرگاه ۲۹ بهمن سال ۵۲ تیرباران شد و اکنون پیش از چندین دهه است که در قطعه ۳۳ بهشت زهرا مجاور افرادی چون بیژن جزنی از بنیان گذاران چیریک های فدایی خلق، محمد حنیف نژاد از بنیان گذاران مجاهدین خلق،سید مجتبی میرلوحی معروف به نواب صفوی از بنیان گذاران فداییان اسلام،کرامت الله دانشیان همراه او و ده ها مبارز دیگر که در زمان شاه کشته شده اند در خاک سرد آرام گرفته است.

خسروگلسرخی شاعر و نویسنده ای بود که به جرم واهی گروگانگیری رضا پهلوی ولیعهد شاه برای آزادی زندانیان سیاسی همراه کرامت الله دانشیان و چندین تن دیگر از جمله اسفندیار منفردزاده آهنگ ساز سرشناس بازداشت شد.

پدر او از همرزمان میرزا کوچک خان جنگلی بود که در این راه کشته شد و این نقطه عطفی بود در زندگی خسروگلسرخی که بعدها باعث سرودن اشعاری در وصف جنگل و جنگلیها شد و حتی نام پسر خود را نیز دامون گذاشت که همنام منظومه ای از وی می باشد.

در روزگاری که روشنفکران ایرانی منفعل و اسیر انزوا بودند، کوه نوردی یکی دل مشغولی های خسرو گلسرخی بود، زندگی مشترک او با عاطفه گرگین شاعر و نویسنده چهار سال بیشتر دوام نیافت و پس از دستگیری گلسرخی همسر او نیز دستگیر شد و این آغاز یک جدایی بود.

گلسرخی در دادگاه نظامی شاه بجای دفاع از خود سخنانی بر زبان آورد که باعث جاودانگی وی در بین توده های مردم شد در دادگاهی که بعضی از متهمان به دست و پای شاه افتادند و طلب عفو برای جرم نا کرده خویش شدند ، گلسرخی با شهامتی مثال زدنی و غروری وصف ناپذیر خطاب به قاضی دادگاه چنین گفت:

یادداشت “خاکستری” از امیرحسین مصلی

بی شک طبقه متوسط شهرنشین ایران پدیده ای است که بعد از پیروزی انقلاب به وجود آمده است و شکافی را بین دو قشر فقیر و غنی کشور پدید آورده است.

طبقه ی متوسط جامعه از یک سو مورد هجمه های جامعه ی سنتی قرار گرفته است که در تاریکی نشسته اند نمی خواهند نوری  به افکارشان بتابد و از سوی دیگر با قشر به اصطلاح روشن فکر و ثروتمند جامعه که آنقدر به سوی نور رفته اند که به جز خود و افکار خویش چیز دیگری را نمی بینند، در جدال هستند و دیگر دیدی ساه و سفید را در قبال مسائل جامعه ندارند و دنیای پیرامون خود را خاکستری و با نگاهی مثبت رنگی ارزیابی میکنند.